Results for “Amarasiri Peiris”

ආ මග වැරදී යන මං නොපෙනී

තනි වී දෙවිඳුන් නැති දෙවොලේ

කවුරු යදින්නද කවුරු පතන්නද

ආදර හසුනක් හිමින් ඇවිල්ලා

මුමුණනවා නුඔ ගැන වදනක්

නොනිමි කවක් මා ගතේ වෙලෙනවා

ආදරයේ උණුසුම් සුසුම් සුවඳද මෙතරම්

එහෙනම් සැළමුතු පෙම තුල නිසසල වී

ලොව නවතීවා සැනෙකින්

අහක බැලුවෙ ඇයි අත පා කලටා

අහන්නෙපා මුව ගොළු වෙනවා

සාක්කු පල්ලෙට රිංගු මා හිත

ආලවන්ත වීදියේ

මේ ආලවන්ත වීදියේ

නෙක විසිතුරු

අමරණීය වේදෝ මිනිසා

විදුනැණ මුදුනතදි

මරණය මරා දමා

අමරණීයම රිදුම ජීවිතයේ

මා ඔබෙන් පද ආදරේ... ආදරේ....

ආදරේ ....

ආදරයේ උණුසුම් සුසුම්

සුවඳද මෙතරම්...

එහෙනම් සැලමුතු පෙම තුළ

ආලවන්ත වීදියේ

මේ ආලවන්ත වීදියේ

නෙක විසිතුරු

අපේ අහිංසක ආදරේ

ලොවම එරෙහි වන

ලොවට වසන් වන

අතින් වත් අත ඇල්ලුවේ නෑ

කිසිම කිලුටක් තිබුනේ නෑ

ආදරය හැර හීනයකවත්

ඇතුගල පාමුල නිමේෂයක

මා දුටු රුව ඔබ බුදු සමිදේ

කරුණා ගුණයෙන් නැහැවෙන නගරය

අත්වැල ගිලිහී ලොව තනි වූදා

දකිනා පෙර මඟ ලකුණු නැති

ආශා දැහැනේ වැනසීයාදෝ

අවසන් භවයද සොඳුරිය මේ අප

අපහට හිමි නොවෙනා

මෙවන් දුකක් කිසිදා නොම වේවා

ඇය යන්න ගියා මැකිලා

වන සිරසක තුරු සෙවනැලි අතරෙ

ගී ගයමින් හිඳ මා තුරුලේ

ඇය යන්න ගියා මැකිලා

වන සිරසක තුරු සෙවනැලි අතරෙ

ගී ගයමින් හිඳ මා තුරුලේ

ඇය යන්න ගියා මැකිලා

වන සිරසක තුරු සෙවණැලි අතරේ

ගී ගයමින් හිඳ මා තුරුලේ

බලන්න සොඳුරිය වියපත් දෑසින්

සොඳුරු අතීතෙක ආදර මතකය

අපේම වී සිටි අප අද කොතැනක

බුදු සිහිල ගලාලා

ලොව නොමිනිස්කම් දුරු වේවා…//

මහ කරුණා දිය ගැඹරේ

චණ්ඩ හිරු රැස් කුපිත වී

අවුළුවයි කොන්ක්රීට් නගරය

ගිලන් ලොවකට පාර පෙන්නයි

චන්ද්ර මඬුල්ලෙන් සඳ රැස් ගලලා

නිසංසලේ ලොව නිදහස් මොහොතේ

මේ කුළු දේදුනු තරු දැක ගන්නට

චාරු දේහේ නුරා මා දෑසේ මැවේ

රාත්‍රියේ රෑ සඳේ ඈ සිනා ශ්‍රීය දේ //

චාරු දේහේ නුරා

දමා දොරගුළු වසා දැමුවෙමි

සිත මගේ ඔබ එන නිසා

කඩා දොරගුළු ඇතුළු විය ඔබ

දරා දුක සතුට හිරිහැර

හදා දරු පැටව් ලොකුකර

එදා මෙන් අදත් වුනත් බිරිඳමය මගේ

ධවල වලා තිර විවර කරන සකි

නිල්ල දකින්නට ආකාසේ

දෙරණ හාත්පස සුරකින නිල් සේන

ධවල වලා තිර විවර කරන සකි

නිල්ල දකින්නට ආකාසේ

දෙරන හාත්පස සුරකින

දිගැසියේ දිගු නීල නයන

නිල් විලේ පිහිනා යන්නට

අවසර ඇත්නම් //

එපා මීවිත මගේ මුවගට //

ළයේ ඇවිගෙන අග්නි ජාලා

නිවන්නට බෑ මීවිතෙන් //

ගඟ ගලා යාදෙන් අතීතේ අතීතේ

උල්පතින් පැන නැග

ඉම නොදන්නා අනාගතයට

හන්තාන කඳුවැටිය එදා වාගෙයි අදත්

මහවැලිය පුරුදු සේ ගලා යාවී හෙටත්

සරසවියේ තුරුවදුලු මිලිනව නෑ තවත්