Results for “Sunil Edirisinghe”

එපා යළි හමුවන්න ජීවිතේ ගමන් මඟ

ඔබෙන් මට උරුම වූ වේදනා කඳුළු ගඟ

හිරු සිනාසෙන ලොවක

ගඟට කපන ඉණි ගඟදිය රැගෙන යති

සැපට වැඩුණු කය පොළොවට දිරා යති

අපට නොවේ බඹුටත් මරු ලඟාවෙති

ගඟ තවම ගලයි

ගං දෑල නිසසලව බලා හිඳී

ඔබ ගඟක් වගෙයි

ගඟට කපන ඉනි ගඟ දිය රැගෙන යතී

සැපට වැඩුණු කය පොලොවට දිරා යතී

අපට නොවේ බඹුටත් මරු ලඟාවෙතී

හඩන පණ නල යදින සැනසුම දැවී යයි හද චිතකයේ

කඳුළු බිඳුවක සිසිල පමණකි වියලි කතරට හිමිවුණේ //

යොවුන් සිතුවිලි විපිලිසර වී මහළු ලොව තුල මිය ඇදේ

හඬන පොඩි පුතු නළවා ගන්නට නිදන මට රහසින්

රැයේ තුන්යම නිදිවරා නුඹ නොවිඳිනා දුකකින්

කහට පොද ගෙන කුරුලු කූජන සමඟ ළඟ ඉඳිමින්

හදේ කොතැනක හෝ හිඳී ඔබ

නිදා නොනිදා මෙන්

බලා අවසර සොයා කල් දැන

හදේ කොතැනක හෝ හිඳී ඔබ

නිදා නොනිදා මෙන්

බලා අවසර සොයා කල් දැන

ආ...

හංස රාජිණී සේ හංස රාජිණී

මනමෝහණීය රංගනීයේ

හිඳීවි කොතැනක හෝ

හිමි කාරයා උපන් නුඹේ නමින්

වඩීවි කෙදිනක හෝ

හිසේ ගිනි ඇවිලෙතේ

පසේ බුදුවරු නැතේ

ඇසේ නෙත නැත හිතේ

ඉරට උඩින් සිංදු කියන මාල ගිරව් රෑන

මිඳුල පුරා හිනැහෙනවා කිරි සුදු හඳපාන

ඇස් දෙක පියවෙන ගානේ පෙනෙයි මිහිරි හීන

කලේ පැන් ඇත නැවුම් රහ නැත

මොකද මන්දා ලිඳට වූයේ

පුළුස්සගත් රොටි‍ය කරවී

කඳුළු දෙන්න මට හඞන්න සත් සමුදුරු ගොඩ ගලන්න

සුසුම් දෙන්න මට හෙලන්න සක්වල ගල සසල වන්න

කඳුළු දෙන්න මට හඞන්න සත් සමුදුරු ගොඩ ගලන්න

(කඳුළු දෙන්න මට හඬන්න

සත් සමුදුරු ගොඩ ගලන්න

සුසුම් දෙන්න මට හෙලන්න

කවුරුන්ද ඔබ මගේ

කවුරුන්ද මා ඔබේ ////

දෙතොල් සලා මුදු සිනහ නගන්නෙමු

ගමන දුර නිසයි සිව්පද කියන්නේ

වෙහෙස මග හැරී ඇඟ පත නිවන්නේ...

නොකියන් කවිය ඔය ගොරහැඬි හඬින්නේ

කුඹුක් ගහේ මල් පිපිලා බඹරු රඟන රඟේ

තිඹිරි ඉදී රතු පාටින් ඵල බරවී නැමේ

හිත ඉගිලෙයි ඒදණ්ඩෙන් සමනල් කැල පොරේ

චිත්‍රපටය: හූලවාලි (1976)

කුඩා ගමේ මද්දහනේ අවු රස්නේ නිවා

හුරී කඳු පෙතේ දඩ මං දිගේ ගියා මෙමා

ලක් වැසියන් කෙරෙහි නැමී

අරහත් මහ මිහිඳු හිමි

පෙව්වෙ උතුම් සදහම් මී

(ලෙන්චිනා මගෙ නංගියේ ඇයි

ගංතෙරට වී ගොම්මනේ)...//

පෙත්තරේ ලඟ පැන් තොටේ

ලෝකයක් නසන්නට

රුදුරු අවි අත දරා සැරසෙමුද

නැසුණු ලොව අභිමුවේ

මා ඉතින් යන්න යනවා

මට යන්න අවසරයි

මට අරන් යන්න ඇත්තේ

මා ඉතින් යන්න යනවා

මට යන්න අවසරයි

මට අරන් යන්න ඇත්තේ

මා ඉතින් යන්න යනවා

මට යන්න අවසරයි

මට අරන් යන්න ඇත්තේ

මගෙ අමල්බිසෝ දොර හරින්නෙපා

හොඳ පරිස්සමෙන් ඉඳපන්

මම දීපංකරේ ලතැවුලෙන් මෙසේ

මගේ සෙනෙහස මෙතක් වේයැයි මනින්නට ඔබ උගන ගෙන නැත තව

මගේ අවසන් සුසුම පමණ ද අවැසි ඔබ හට මා දකින්නට

මාගේ අවසන් සුසුම පමණ ද අවැසි ඔබ මට මා දකින්නට

මගේම නෙතු යුග අසරණ මා ඇයි

මේ ලෙස රවටන්නේ

මගේ සවන් යුග තනිවූ මා සිත

මගෙන් වෙන් වී යන්න පළමුව

වරද මට පවරන්න සොඳුරිය

ලොවම වැට ළඟ හිදී විමසිල්ලෙන්

මහ වැස්සක් බිමට හලා

නිදහස් වූ අහසක් සේ

ඔබ නිසොල්මනේ එපා හිඳින්න