Results for “Kalu”

ඉර පායා - ඉර පායා

කළුවර හදකට අවපස සඳකට

ඉර පායා - ඉර පායා

දරා ඉන්නම්

කළුවර රැයට නුඹ ගෙනෙන ගින්දර

ඇවිලෙන මගේ සයනේ උඩම වැතිරෙන

ගියෙමු පියඹා දුර ආකාසේ..

දේදුනු කැලුම් පෙම් සුවඳ විජිතයේ..

ආනන්දනීය ආදරේ..

තරු රැයක් හිදි පෙම් පුරාවතක් වාගේ

මම කැලුම් ....

ඔව් ඔබ කැලුම්

ආයේ දැක ගන්න පතනා පෙම්වතෙක් මා තනිවුනු....//

කළුවර රාත්‍රියක් වගේ හදවත දැන් අමාවකයි

ඔබ ඇස්බැන්දුමක් කලේ මගේ මුළු ජීවිතේටමයි

හිනහ වෙවී අපි නැටුවට පොළවට වෙහෙස දැනෙනවාද..

කඳුලැලි දහඩිය ගැළුවට මහ කළුගල් දියවෙනවාද..

එනමුදු ඔබගේ බැල්මට කාගේ හදවත වාවයිද..

ආගමින් වැඩක් නෑ

කලුයි සුදුයි කියලා බෑ

දුක්වෙලා පලක් නෑ

ජය සිරි මහ බෝධි .../

මහවැලි කළු කැළණි නදී

ව‍ළවේ ගිං සිසිල දිදී

ජීවිතේ අමා දරා උල්පත රස උතුරා

කෝ සුපෙම් හස කැලුම් රස හැඟුම්

මීවිතේ රස උතුරා ...

තනියට උන්නෙ මට මම පමණයි

ඉන්න ආස කළුවරේ ඒක මගෙ නිවනයි

පොඩි කාලෙ ඉඳන් දුක් වින්දා

නියරින් ඉතිරෙනවා

ගස්වල හෙවණැලි වැඩියෙන් කළු වී

මිහිමත වැතිරෙනවා

අප සමඟින් එන්න අනේ - වැව් රවුමෙයි අපි යන්නේ

දර කඩලා වන රොද්දෙන් - එනවිට කළුවර වැටුණේ

පහන දවා වැඳල බුදුන් - මැණිකෙල දැන් සුව නින්දේ

රතු කහ කොළ මල් පිරිච්ච ලෝකෙක

හොයන් යන්නේ නෑ නොලැබෙන කළුණික

රම්‍ය සුරම්‍ය සුභ //

(සකුන ගීය සැගවී යන

පලා පැහැයෙ කලු තවරා...//)

සැන්දෑ අඳුර ගේන පවන වගේ සියුම් සරින්

නොසන්සිඳෙනා පවසින් සිටියි මා දෙපා අසල දණින් කාමිණී

හඳ නෑ, කළුවරයි රාත්රිය

ඈ මගේ ළඟින් ඉඳන් නිවනවා මගෙ කාන්සිය

නොසන්සිඳෙනා පවසින් සිටියි මා දෙපා අසල දණින් කාමිණී

හඳ නෑ, කළුවරයි රාත්රිය

ඈ මගේ ළඟින් ඉඳන් නිවනවා මගෙ කාන්සිය

නොසන්සිඳෙනා පවසින් සිටියි මා දෙපා අසල දණින් කාමිණී

හඳ නෑ, කළුවරයි රාත්රිය

ඈ මගේ ළඟින් ඉඳන් නිවනවා මගෙ කාන්සිය

නොසන්සිඳෙනා පවසින් සිටියි මා දෙපා අසල දණින් කාමිණී..

හඳ නෑ, කළුවරයි රාත්‍රිය..

ඈ මගේ ලඟින් ඉඳන් නිවනවා මගෙ කාන්සිය..

දුවලා දුවලා දුවලා ගිහිං

කළු නැන්දගෙ ඔසරි පොටෙන්

ඇදලා මගේ ළඟට දුවලා දුවලා එන්නකෝ...

කණාමැදිරි එළි දිළෙන කළුවරේ

මහැර මා දමා තනිව මිදුලේ

භය කරන්නට හිතුව මදි ඔබ

කලකට පස්සේ ලැබුනා බ්ලැක් බොක්ස් එක අයිසේ

නොහොත් මේ කලු පෙටිටිය

කලු පෙට්ටිය ලැබුනා ටේප් පටි කෑලිත් තිබුනා

සිරි යහනේ තනි රකින්න

කළු වලාව නැඟෙන්න එපා

ගඟට උඩින් හැන්දෑවට

සිරියහනේ තනි රකින්න

කළු වළාව නැගෙන්නෙපා

ගඟට උඩින් හැන්දෑවට

කරදර පොදි බැඳ ගැල පිට පටවා

කරුමයෙ කළු ගොනු පෙරටුවෙ බැඳගෙන

මේ ජීවන මඟ අප යනවා

අව්වට වැගිරෙන දාදිය වැස්සේ

කළුගල් තලලා මහමං තැනුවේ

නිවහල් ලොවකට නුඹට වඩින්යි

නිදිමත ඉසිලූ දෑසට කඳුලැලි බර වැඩිදෝ

සිතිවිලි ගොළුවුනු රෑකට ඝනදුර කළු වැඩිදෝ

වෙඩි හඬ නෑසෙන ඈතක හිත ඉගිලී යාදෝ

කැත කැරියෝ කැත කැරියෝ මේ ලෝකෙ හැමෝම කැත කැරියෝ

සමනලයෝ සමනලයෝ කලුවරෙ ලේ බොන සමනලයෝ

මම යනවා මම යනවා මගෙ ග්රහලෝකෙට මම යනවා

සඳ එළිය අරක්ගෙන දුර අහසෙ උන්නාට

මට පොළොව කළුවරයි අමාවක නොවුනාට

මා දෙනෙත් මුලා කර සාරුවක් පෑවාට

දොඩවන්න මං ලගට එනකොට දොලේ

කළු වලට මං පැන්නෙ බයකට නොවේ

ලොකු හාමු පිරිමදින විට ගිනි බටේ

කිරි සිනා සලන සඳවත අහසෙම රැඳුනාවේ

ඉඟිමරණ තරු කැලුම් අහසට නොම පෙනුනාවේ

සිත ඈත අරන් යන විමනේ සඳලුතලාවේ