Results for “Somathilaka Jayamaha”

ආදරයේ උණුසුම ළඟ දුක දැනෙන්නෙ නෑ

දුක්, කරදර නැති දවසට දුර පෙනෙන්නෙ නෑ

ජීවිතයේ හැමදාමත් සැප රැඳෙන්නෙ නෑ

(ආදරයේ උණුසුම ළඟ දුක දැනෙන්නෙ නෑ

දුක් කරදර නැති දවසට දුර පෙනෙන්නෙ නෑ

ජීවිතයේ හැමදාමත් සැප රැඳෙන්නෙ නෑ

අපි ආයෙත් හමු නොවුණා නම්

ඉස්සර දවසක මිය ගිය සෙනෙහස

යළි ඉපදී මා හද හඬවන්නට

අවසාන සැදෑ සක්මන

නොදැනීම ගෙවුණු ඉක්මන

දැන් නික්ම යන්න කාලය අප අපෙන්

බුදු පියාණනේ

ඔබේ පාද කරනෙමි පිණිපා...

පියෙන් පියට මිහිකත සනහා

දමා යන්නට නොහැකි මිහිමත

එකම සම්පත ඔබම පමණයි...

මිදී ‍යන්නට නොහැකි මේ ලොව

දස බිම්බර මාර සෙනග

තණ්හා රති රගා සමග

පළවා හල වීතරාගි බුදුන් වඩිනවා

(දස බිම්බර මාර සෙනග

තණ්හා රති රගා සමග

පළවා හල වීතරාගි බුදුන් වඩිනවා

දෙනුවර මින්පසු එක නුවරක් මෙනි

ඔබෙ හදවත මහදෙහි සේවනැල්ලකි

යළි හෙට දිනයෙත් අපි හමුවන්නෙමු

එදා වාගේ අදත් පොද වැස්ස වැටෙනවා..

මල් පිපුණු ගහ ගාව තවම ඉඩ තියනවා..

නුඹ මගේ ලඟින් නැති අඩුව මට දැනෙනවා..

(හැමදාමත් යාළුවේ මම ඉන්නෙමි පාළුවේ

මගේ පාළු පැලට එන්න කව්රුත් නෑ යාළුවේ......//)

පිපි කුසුමෙහි රන් මුවරද වෙත එන බිඟු සේමා

හමුවුණා ඔබවන් කෙනෙක් මුලදී

වෙන් වුනේ ඈ වේදනා බර කතන්දරයකදී

අරුත එය නම් ප්‍රේමයේ සැමදා

හිරුට හොරා සඳු හෙමිහිට නැග එනවා

මලට හොරා මල වෙත බඹරිඳු එනවා

නෙතට හොරා නෙත කඳුළැලි දැවටෙනවා

ඉර පායා ඉර අවරට යන්න කලින් කියන් ලදේ

සඳ පායා සඳ අවරට යන්න කලින් කියන් ලදේ

තරු පායන නෙත් සඟලින් ඉඟි කර කර කියන් ලදේ

ජීවිත පවසට දිය දෝරකි ඔබ

සිසිලකි මට ගිම් නිවනා

මල් රොන් සුන් පිරි නන්දන උයනකි

කඳුළ ඉතින් ඔබ නොයන්න

ඇය ගිය ලෙස මා අතහැර

ළගින් ඉඳන් දිරිය දෙන්න

කොහොදො තැනක හිට ගුලිවී නිදන්නේ

කවුදෝ එතැන ඉඳගෙන අර බලන්නේ

උණුසුම් රැයේ සීතල ගත සැලෙන්නේ

(කුසුම් පිපී තුරු මතේ සුවඳ හමයි දස අතේ.....//)

කෝකිල කූජනය නැගේ ලියගොමු අතරේ

මධුර වසන්තේ.......

(මහ වරුසාවට පසුව නැගෙන සඳ

වෙනදාටත් වැඩියෙන් එළියයි

නෝක්කාඩුවට පසුව ඔබේ වත

මහ වරුසාවට පසුව නැගෙන සඳ

වෙනදාටත් වැඩියෙන් එළියයි

නෝක්කාඩුවට පසුව ඔබේ වත

මනමාල ගිරව් - මනලෝල ගමන් එති - කෝළ නොවෙන් යෞවනියේ

හද ආදර බස් - පවසන්න සිතෙයි - අමනාප නොවෙන් මියුලැසියේ

ඈත රටින් ලද දූත හසුන් - බැටළුවාට හොරෙන් සඳ එළියේ

නවදැලි හේනක පෑව වැදිරි රුව

ලෙස උවමින් දෙනුවන් රවටා...

මා පෙම් කල ජනපද කල්‍යාණිට

නුග සෙවණක් සේ ඔබට

සෙවණ සදන්නම් ළඳුනි

මද පවනක් සේ ඔබට

ඔබ ඇස මුදු පහස මා විඳින හැම දවස

කියා ගත නොහැකි වුනි මෝහනව හද රහස

සුදු කුමුදු මල් පිපෙන මුවඟ හසරැල් අතර

ඔබ මලක් වෙලා වන අරණේ පිපේවී

මා සුළං රැලක් වී ඔබ පිස හමාවී

පුර සඳක් වෙලා ඔබ අහසේ දිලේවී

පළිඟු තලාවෙක වන තුරු වදුළෙක

චන්දන සිසිල දැනේ

කරුණා දයාව අතර උදාකල //

පියමන් කෙරුවෙමු මහ වෙල් මැද්දෙන්

පෙම් බස් දෙඩුවෙමු උයන් කොනෙක හිඳ

ශිල්ප උගත්තෙමු නැණ ලැබ ගත්තෙමු

පියවර ඔසවා යනතුරු ඈතට

පියවරු සිටියා නිරතුරු දෑතට

තනතුරු ලැබිලා හිස කෙස් ගානට

පියුමෙකි රැසිරු උවනත

කොඳ මල් සිනා මුවමත

සඳකැන් දියේ පාවෙන //

පොඩි දුවගේ සිනා වැලයි

පොඩි පුතුගේ කතා පෙලයි

ප්රිය බිරිඳගේ සෙනේ විලයි