Results for “Asanka Priyamantha”

(හුදෙකලා විරාමයේදී හමුවෙමුද ටිකක්

හමුවෙලා කියන්න තියෙන දේ නොවී සැකක්

මට තියෙන්නේ ඇත්තමයි මිලාන වූ හිතක්

කදුළු අහංකාරයි

තනිවුනාම නෙතු පාරයි

ඔබ ගියාම මට පාළුයි

කඳුළු හුරතල් වැඩිද මන්දා

පුංචි දේටත් ඇඩෙන හින්දා

හීන කවදත් මැකෙන හින්දා

(කවියක් වගේ විඳිනවා

පවනක් වගේ දැනෙනවා

මුහුදක් වගේ කැළඹිලා

කවියක් වී තොල්පෙති මත මුමුනන්න

හෙමි හෙමිහිට ඔබ මගෙ තුරුලට එන්න

දසුනක් වී නිදිබර නෙත් ඇහැරන්න

ලැබුනත් නෙත් යුග දහසක උරුමේ

මට මදි මුලු සන්සාර යුගේ

ඔබව බලා ගන්නට අම්මේ

(මගේ දරු පැටවූ අහසට දෑත දිගු කරන්

අම්මා එයි කියා ගමටම හඬ තලයි වැරෙන්

සින්නවෙන ඉඩම මට ගොඩ ගන්න බෑ ඉතින්

මල් වැහි සේ වැහි වැටුණාවේ

හීගඩු පිපුණාවේ ඔබ මා ලග නම්

සීතල ඇසි පිය සැලුවාවේ

මම මවා ගනිමි ඔබෙ සිනා සපිරි රුව

හදේ කොනක රග දෙන්න ඔහේ

ඉහිපපා සිනාවෙන විටයි අගේ

මතකය අරන් යන්න බැරි වෙයි ඔයාට

මගේ ආදරේ තරම නොදැනීම ගියාද

නෑ දුක අඩුවෙන්නේ නුඹ දුන් පෙමට

මේ කඳුලු බිංදු දෙක තුනවත් ඔයා තියා ගන්න

ඉඳ හිට හෝ ඔබට ඉතින් මාව මතක් වෙන්න

රෑ දහවල් පෙරැම් පිරැ තරම් ඔබේ වෙන්න

(නුඹේ සිනහ මුව මඩලට මං හරි ආසයි

වලා යටින් පෝදා සඳ පායන ගානයි...//)

(සද්ද කර බඹරු මල වට ඉගිලෙයි මනරම්

නුඹේ ලිහිනි සිත ඉගිලෙන්නටමයි අයදින්නේ

පතන් බිමේ මට තනි වෙන්නටමයි සිත දෙන්නේ

තනි වෙන්න නොදී නුඹෙ සිත ඉගිලෙයි ඈත ඇදී

නුපුරුදු ඔබ දුටු පළමු දිනේ...

සුපුරුදු ලෙස පෙනුනා...

කෙදිනක හෝ විඳ පුරුදු ඇති

නුපුරුදු ඔබ දුටු පළමු දිනේ

සුපුරුදු ලෙස දැනුනා

කෙදිනක හෝ විඳ පුරුදු ඇති

ඔබ මා එදා රැඳුණු හැම තැන් තියේ තනි වූ

මතු දා ඉතින් හමු වී සැප දුක් අපේ අසමූ

සෙනෙහේ නමින් වැටුණු කදුළින් ඇසේ බොඳ වූ

පැහැසර අරුණක ඉරමල පිපුනාවේ...

යුගදුරු යුධදුම සැනකින් නිවුනාවේ...

හිමිදිරියේ...සීතල හීනෙක දැවටීවත්

පිටු එකිනෙක පෙරලා පෙරලා දිග හැරදාගත් පුවත්පතේ

දුටුවේ නුඹේ නමින් මංගල දැන්වීමක් සොදුරේ

කල වයසට දීග නොගිය සිතින් හඩන මනාලියේ

පුංචි හැඩකාරියේ

යෞවනේ දොරළඟ ඉන්න මගෙ දුවේ

මට බයක් දැනේ නුඹ ගැන මගෙ දුවේ

රතු රෝස පැලේ ඔබ මට දුන්න

මල් පිපී තියේ හරිම ලස්සන

ඒ හැඩ බලන්න ඔබ නැති දාට

රෝද හතරේ මාලිගාව

කලුවර වීදුරු ගුහාව

රෝද හතරේ මාලිගාව

සද නාවත් කමක් නැතේ රත්තරං පුතේ

හිරු නාවත් කමක් නැතේ රත්තරං පුතේ

ඹ්න දුකක් ඉහිලිය හැකි මහලු ජීවිතේ

සඳ දිය දෙවුන සේ සිනහව පිපුනාම

නුඹ කොයි තරම් සුවඳද මගේ සිත ගාව

දෑ කුල සිරිත් සිටි සඳ මග අවුරාන

සඳ එලිය ගලා එන රාත්‍රියයි

ඔබ මගෙන් සමු අරන් යන්න ලඟයි

තව ටිකක් ඔබේ ළඟ ඉන්න හිතයි

සඳ හාමිනේ මගේ දරුවන් උකුලේ තියා

නිදි කිරනවා ඇති රෑ මැද නෙත නොපියා

දීපංකරේ ආවේ මගෙ දරු පැටව් නිසා

සද නාවත් කමක් නැතේ රත්තරං පුතේ

හිරු නාවත් කමක් නැතේ රත්තරං පුතේ

ඹ්න දුකක් ඉහිලිය හැකි මහලු ජීවිතේ

සඳ සේ නිලම්බරේ

පායා ආ පාවී

ඔබ ආවෙ නැති දවසම පාළුයි

සංසාරේ ඇස ගැටිච්ච බෝ සත් රුව අප්පච්චි

ඔබේ සෙනෙහස නිමා වෙලා සිව් වසරයි අප්පච්චි

මහ ගේ බුදු ගෙයක් කරපු බුදු පහනයි අප්පච්චි

සෙනෙහසකට අරුතක් පුරවන්නට

අහසේ තරු ගැන්නා...

වෙරලේ රළ මැන්නා...

සෙනෙහසකට අරුතක් පුරවන්නට

අහසේ තරු ගැන්නා

වෙරළේ රළ මැන්නා