Results for “Nanda Malani”

මන්දනාව කාරණාව යන්න අපේ වන්දනාව

මට හරි පාළුයි ළමයෝ//

කතරගම ගියා තමයි මැණික් ගඟත් හිඳිලා

මට මව් පදවිය ලැබුණු දිනේදී

නුඹේ අගේ මට දැණුනේ

අම්මේ - නුඹේ අගේ මට දැණුනේ

මේ සිංහල අපගෙ රටයි//

අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි

අප හද පණ ගැහෙන රටයි

මේ සිර මැදුරෙන් පැනයන්නට හැකිනම්

මේ මුර සෙබළුන් එළවන්නට හැකිනම්

පවුරු වළල්ලෙන් එහා රටේ අප දෙදෙනා වෙනුවෙන්

මේඝයක් සේ හුදෙකලාවී

නීල අම්භරයේ නීල අම්භරයේ

නොදැන මග තොට බලා වටපිට

මේ තරම් විසල් අහසක් තරු වලින් වසන්නට බෑ

ඒ වගේ මගේ හැඟුමන් තරු වලින් ගනින්නට බෑ

නෙත් පියවෙනාතුරා කොහොම කියන්නද මමත්

මිහි මඩලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා..

අහස තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා…

නිල් දෙරණේ තුරුලිය මත මල් සම්පත අම්මා..

මිරිවැඩි සඟලක් ඉල්ලා හැඬුවෙමි - පා යුග නැති ඔබ දකින තුරා

කුංකුම අංජන ඉල්ලා හැඬුවෙමි - නෙත් යුග නැති ඔබ දකින තුරා

මාවත කටු අතු බොරළු මතක නැත - දෙපා රැදුණු විට බමුතුරුණේ

මුළු නුවරම නිදි ගත් මොහොතේ - ඔබ පමණක් අවදිව ඇත යහනේ

එකම හඳක් - එක තරුවක් යට

එකම හඳක් - එක තරුවක් යට ඔබ

මුණි නන්දන සිරිපාද වඳීම් සමනල කන්දේ

විහිදෙන මෝක්ෂ සුගන්ධේ

මුණි නන්දන සිරිපාද වඳීම් ශ්‍රී

මුණි සිරිපා සිඹිමින්නේ

සමනොළ ගිරි පෙදෙසින්නේ

මඳ සුළඟයි මේ එන්නේ

නවාතැන්පළ ඔබයි - ඔබගේ සිනාවයි

ජීවිතේ දිගු වන්දනා ගමනේ

ආලයේ වන් බිඟුන් බමනා

නෙළා ගන්න බැහැ මගෙ අත දිග නැහැ

අනේ ඒත් තව මල් පිපයන් - කෝටි ගණන් තව මල් පිපියන්

මට විතරද මල් පිපෙන්නෙ - මං විතරද මල් කඩන්නෙ

නිලම්බරේ සුදු පරවි රෑන් යන දිනක් උදා වේවා

දොරින් දොරට හසරැල් රැලි තෙරපෙන කලක් උදාවේවා

උදෙන් ගලා ගිය ලෝහිත කඳුළැලි

නිම් වළල්ලෙන් එපිට සඳරැස්

ගලන නිල් මීටියාවතේ

නිහඬතාවය තුලින් තු වී

නිසංසල රෑ ඔබේ වෙණ නද...

නිසංසල රෑ ඔබේ වෙණ නද

මා සොයාගෙන හෙමින් ආවා - මා සොයා ආවා

නෝනා නාන්න නන් නාන්න නෝනා

නෝනා - නොනා නොනා නේනන නෝනා

නෑනා නානු නාන්නේ - නාන නානු නාන්නේ

ඔබ නැති මේ රැයට

පුරසද එළිය කුමටද

ඔබ නැති මේ බිමට

ප්‍රේමයේ රුදුරු බව එයයි

මිදි යුෂ යැයි රැවටී හලාහල

විෂ බිව්වේ ඇයි මා…

ඔබේ පැළ - පැලේ පිළ -පිළේ නිදි පැදුර මත

මට මගේ මල් යහන මත නොමැති සුවය ඇත

බාල කාලේ එකම ගුරු ගෙදර අකුරු කළ

මගේ සිනා ඔබ අරගෙන

ඔබේ කඳුළු මට දීලා

පාළු නුවර මා තනිකර

ඔරුව මගේ තොටුපල නුඹගේ .... අවසර දීපන්නේ

නුඹේ අවසරේ ලැබු සැනින් තොටුපලේ නුඹේ

මමයි මගේ ඔරුවයි නවතින්නේ

ඔසරි පොටින් අදින්නෙපා වළාකුළයි ඉරෙන්නේ

රිදී පොටින් අදින්නෙපා තරු දෙපටයි කැඩෙන්නේ

මුහුණට මගෙ එබෙන්පො හඳ එළියයි නිවෙන්නේ

සාදු..සාදු..සාදු..

නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුදස්ස

නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුදස්ස

පෙම් ලොවේදී දුටු ඔහුමද මේ - ඔහුටද මා අන්ධ වුණේ

යෞවනයේ දුටු ඔහුද මේ - එහුටද මා අන්ධ වුණේ

මිදි යුෂ යැයි රැවටී හලා හල - විෂ බිව්වේ ඇයි මා

පෙරදා මහ රෑ මා සිහිලැල් උර මඬළේ

මුහුණ හොවා ගෙන ළසොවින් වැළපුන

ඔබේ විඩාපත් නෙතින් ගලා ගිය

පීදෙන ගොයමේ නෑබූල් සුවදින් ඔකද වෙලා

එගොඩ ගොඩේ ඔබ කවි කියනා විට පැලට වෙලා

දුනුකේ ඉහිරුනු නිල් තණ පලසේ වාඩි වෙලා

පිළිම නෙළා නැති විරුවන් පිරිසක්

සැමරුම් දින නැති විරුවන් පිරිසක්

සැතපෙන බව පස් කඳු යට රහසේ

පින් පොතක් පිරුණා වගෙයි

නුඹ මගේ හිතේ රැඳුණේ

රන් බතක් ඉදුණා වගේයි

පිපුණු මලේ රුව එමල දනීදෝ

මලකි දුවේ නුඹ හැඩ රුව බලන්නෙපා

නැති බැරි කම මුතු මාල හතක් වී