Ek Pethi Malak Wiya

එක් පෙති මලක් විය නුඹ මගේ අත් දෙකට නෙලා නොගත්තේ මගෙ වූ සත් කමට හැර ගිය දිනේ නාවත් මා ගම් දොරට ආවේ ඇයි ද විරහේ සිත අද්දරට විස්මිත ගමට අදහන්නට බෑ තවම මා හැර දමා නුඹ ගිය මග දැන් අරුම සතු කරගන්න මුල් පෙම නොපිදු බැවින දුක්බර හිතට කීවෙමි නොහඩින ලෙසින එක පෙති මලක් විය ...... සිටිනා කොදෙව්වක නුඹ සැප විදීනම් මවෙතින් ලැබුණු ආදරයක් ලැබේ නම් මතකය නුඹට හිරිහැරයක් නොවේනම් තව කුමටද දුක් ගී කල්පනාවන් ///