Mata Dunna Duk Ginna

මට දුන්නු දුක් ගින්න ඇවිලෙයි ඉතින් රිදවන්නෙ විඳවන්නෙ මාගේ සිතින් කොයි කාට වූවාද දුක් මේ තරම් ඇවිලෙන්නෙ පෙම් පතක ලිය වු වදන් අළුවේවි පෙර දිනක පැතු ඒ පැතුම් කොයි කාට වූවාද මේ දුක් සුසුම් ඉවසන්න හැකිවේද දුක් මේ තරම් ළා රෝස මල් උයනෙ අපි පෙම් කළා මල් වලට බඹරුන්ට පෙම් ගී ලියා ඒ කාලෙ ආයේ යළි එන්නෙ නෑනේ මධුමල් පිපේවී ද නුඹෙ ලෝකයේ කවදාක හෝ නුඹට සිහිවෙයි මගේ පෙම් සිතක ඇති මහිම දැනෙනා දිනේ යළි එන්නෙපා දැන් සිත සෑදුවා මං නවතින්න ගිය තැනම නුඹෙ ලෝකයේ