VIiyali Giya Dethane Natha

වියළී ගිය දෙතනේ නැත කිරි බිඳුවක් එරුණේ වැහැරී ගිය උකුළේ නැත සුව යහනක් සැදුණේ කප පවතින තුරු නොනිමෙන සුසුමෙනි සමුගැනුණේ හිරු ගිලිහෙන මොහොතක නුඹ මග අයිනක රැඳුණේ උපන් බිමට නුඹ වැඩිවා මිසක දුවේ වැදූ මවට නුඹ වැඩියක් වී ද දුවේ දුක උහුලා ඉන්නට මට හැකිය දුවේ නැව් නැගිලා දුරු රටකට යන්න දුවේ පෙර කළ මහා පින් මහිමෙනි මේ දෙස උපදින්නේ ඉපදෙනු මිස රැඳෙනා පින ඇයි නුඹ සතු නොවුණේ දරුවන් ඇස කඳුළින් ළය උණු වන මිනිසුන්නේ සරණින් ලොව කොතැනක වුව සැනහෙන් දියණියනේ මතු යම් දිනක සිතිවිල්ලෙන් සිටින සඳ දෑතක පහස සිහිනෙක මෙන් දැනේවිද සිතියම් පොතින් ලොව විමසා බලන සඳ කඳුලක හැඩය මහ සයුරේ දකීවිද