Premaniyama Swara Ahura

දහස්ගව් දුර ගෙවා ආ මග මංමුළා වී වැළපෙනා විට දැවෙන කතරට දිය බිඳක් සේ සිසිලසේ හද සුව ගෙනා අරුත නොදැනුනු ප්‍රේමයේ මහ සයුර නුඹ මා හඬවනා අතීතය ගල් කඳු මතින් නැගි කටුක මං බෝමා වඩා කරමත රැජින කර මා රැගෙන ගිය අරුමා අසන්නට වත් බැරුව සිර වූ වෙහෙසකර පද අහුර නුඹ පැමිණි දුක් සෝ සුසුම් ඉවසා බෝ රුකක් සේමා හදවතේ රැදි රිද්මයයි නුඹ ජීවිතේ සරනා ගයාගන්නට බැරුව සිර වූ ප්‍රේමනීයම ස්වර අහුර