Pni Diya Galana

පිණි දිය ගලනා සොඳුරු මානයේ පිරිපුන් මිනිසා මම වෙමි සාදයේ සිතුවිළි පුපුරා මීවිත මානයේ ධාවන පථයෙන් ඉගිලී යමි හීනයේ දේවදුන්නක දෙකොපුල් කොඳුරා මට ඉඟි මැරුවා පාර අද්දර වැටකින් පොඩි ළමයෙක් එබිලා බැලුවා දාර වැස්සක තෙමෙමින් පළඟැටියෙක් හොඳටම නැටුවා කීව නාහන දෙතොලක් මගෙ තොල්පෙති අහින් හැපුවා සමනල් රල විත් රහසේ ඔසවා ගෙන ගොස් මා අරුමෝසම් නැති අහසේ සඟවා තිබුණා