Sanda Mitiyawathe

සඳ මිටියාවතේ නිල් අහසේ සිත්තම් සැලුණා සඳ සාවිගේ තෙලි තුඩෙන් ගෑ මිතුදම් පෑ දොලෙන් තරු රෑනේ ගෙත්තම් තැබුණා හැමදාමත් සම සිතෙන් පෑ දිය මල්බර නිසා පෙම් මල් නෙල නෙලා යනදාට සුරඟනිය මාගේ සිත ඉවසා දරා සරතැස නිවා හිනැහෙන්න හෙට උදයේ වාගේ..... තියාලා හිතවත්කම් තියාලා යනවා බෙදී තරු මෙන් සඳ ලතා ගොතලා සහසක් මල් ගොතාලා පළඳාගමු සෙනෙහෙන් පීදුණු මනහාර හිරිමල් කතා සමනල් වියේ...... ගිය වස්සානයේ මල් වයසේ සක්මන් දැනුණා ඇස් මායිමේ කඳුළකින් පෑ හිතවත් අත් දෙකෙන් කවදාවත් ඉක්මන් නොවෙනා දුක කී දා අස් වැසුම් පෑ මල් මිට අතදරා නිල් ඇස් සල සලා යා යුතුය කුමරියනි මාගේ දුක විමසා සොයා තනියම හිත තියා මං ඉන්නේ රෑ අහස වාගේ...... තියාලා හිතවත්කම්........ මිතුරු හිතක දුක වාවනා සොඳුරු මිහිරි කවි ගේනා බොළඳ වියේ හදගැස්ම පේනා හෙට දිනෙක මිතුදම මවා...... තියාලා හිතවත්කම්........