Dathe Karagata

දෑතේ කරගැට සිඹ සනසන්න්ට ළා ගොයමේ දළු පවන් සලයි දහඩිය මුතු කැට මල් වරුසා වී කරල් බරින් පීදී වැගිරෙයි අඩ සද මෝරන මැදියම් අහසින් බිළිදු හදට කිරි දියර ගලයි හෙට ඉදිවන නව ලෝකය දැක දැක පුංචි පුතා හීනෙන් හිනහෙයි දහසක් වැව් බැදි යෝධ මිනිස් කැල යළි ඉපදී ඇති ලක් දෙරණේ සත් රුවණින් නව නිදහන් මතුවී පුතුගෙ සිනාවෙනි ඔප වැටුනේ දෑසේ කදුලැල් පිසදා බලනෙමි හෙට හිරු එළියට වඩින දිනේ ණය නැති බිය නැති නිවහල් යුගයක පුංචි පුතා රජ කරනු පෙනේ මා ගත වෙහෙසට ආදරයෙන් දිය උල්පත පාදන පුංචි පුතුන් ඒ ගත වෙහෙසම සතුටක් වේ මට ඔබ සිහි වන විට පුංචි පුතුන් දෙදහස් පන්සිය වසරක් තිස්සේ මා දුටු සිහිනය පුංචි පුතුන් ඔබ හට ලෝකය ඉදි කර දී මිස යා නොහැකිය මට පුංචි පුතුන්