Nuba Hinahuna Diha Bala

නුඹ හිනැහුණ දිහා බලා හිටියා මම දෙනෙත් අයා කඳුලැල් පිස දැමු ඔයා ඇයි මේ දැන් තරහා වෙලා පියවුණ මගේ දෙනෙත් අයා කොහොමද නුඹ දිහා බලා සංසාරෙන් එතෙර වෙලා හුස්ම පොදක් දුරින් තියා... ඇහැරෙන නුඹේ හීන ගානේ තනියට හෙවනැල්ල වාගේ දිවිගමනක ඈත අයිනේ මම ඉන්නම් පේන මානේ මගේ පපුවට තුරුල් වෙලා හිටි හැටි ඔය නුවන් පියා මතකද මගේ රත්තරනේ ඇයි අද මගේ ලොව අඳුරු වෙලා... කඳුළැල් නැහැ ඉතිරිවෙලා පිරුණත් ලොකු අඳුරු වලා හිත ඇතුළෙන් විඳවන මගේ මේ හදවත නතර වෙලා නිසලයි නුඹ දිහා බලා හැඬුවත් නෙත් කඳුළු ගලා දැනුණද මගේ රත්තරනේ මම විඳවන හැටි දිවිය පුරා... නුඹ හිනැහුණ දිහා බලා..... ඇයි මේ දැන්...