Aawata thibunath
ආවාට තිබුණත් නිසසල සඳ මත එය හරි ප්රියංකරයි මා කාට නැතුවත් ඔබට පිදූ පෙම සඳ මෙන් අහිංසකයි එතරම් අහිංසකයි (මංගල පෝරුව මතට එදා ඔබ දෙපා නැගූ ඒ සුබ මොහොතේ...//) සිහිසන් නොමැතිව වැටුණු අයුරු දැක අනුකම්පාවකි මසිත වෙලාගත්තේ ආවාට තිබුණත්.... (සදා කාලයෙන් සදා කාලයට අපට උරුම නැත දුක් කඳුළු...//) මැලැවුනු මල් පෙති යළි පුබුදන්නට අපේ ලොවට හෙට හිරු පායා එනවා ආවාට තිබුණත්....
