Kaali

ප්රාණ සම පෙම ද්රෝහි වූ දා ආත්මය විය කඨෝර සිහින් කෙඳිරිලි කෝල හසරැලි දවයි මා හද කුටීර ඇනුම් හී වර්ෂා මැද ලය දෙපළු කෙරුවා කෙඨේර වෛරයත් පිරුණාම වැඩියෙන් ගලන් යනවා පිටාර ඵල තියෙන ගස් වටිනවාමයි සැකක් නෑ එය ඇත්තයි වඳ බැහැපු මං කොහොඹ ගානයි කදුරු වාගේ තිත්තයි බුදු පුදට වුව වරම් ලද්දේ මලින් සැරසුණු ඉත්තයි මගෙ හිමි ට මං පණ ඇරලා පෙම් කළා සමිඳුනි සත්තයි සත් කඩක් සේ පැළුනු හෘදය කොහොම හරි මම මහන්නම් කෝන්තර වල කැළැල් නුඹගේ දෙපා මුලදිම වහන්නම් සසර දුර වූවාට කම් නෑ යශෝදරා මුණ ගැහෙන්නම් ඈව තනිකර සමිඳු ගිය දුක දරාගත් හැටි අහන්නම්